Zwaar verwaarloosde hond Emma moest worden ingeslapen.

De zwaar verwaarloosde stafford Emma, die half januari door de dierenpolitie in beslag werd genomen in Gingelom, is in het Truiense dierenasiel overleden. Na dagen van intensieve medische zorgen bleef er geen hoop meer op herstel.

“Er was nog maar één dierwaardige keuze: haar laten inslapen,” zegt een zichtbaar aangeslagen Philip Zurinckx van vzw Dierenvrienden. Emma werd in erbarmelijke toestand binnengebracht. Het teefje was uitgemergeld, extreem verzwakt en zat onder de etterende wonden. Ze leed aan een zware oorontsteking en bloedarmoede. “Ze was meer bot dan dier,” vertelt Zurinckx.

“Ondanks infusen met voeding en vocht bleef haar toestand achteruitgaan. Haar lichaam was simpelweg op.”Na overleg met de behandelende dierenarts en de Vlaamse dienst Dierenwelzijn werd beslist om het dier verder lijden te besparen. Voor de vrijwilligers van het asiel was die beslissing bijzonder zwaar. “Dit hakt er elke keer opnieuw in,” zegt Zurinckx. “Je hoopt tot het laatste moment dat je een dier nog kan redden. Maar Emma had geen levenskwaliteit meer. Haar laten gaan was het laatste wat we voor haar konden doen.”De dood van Emma laat diepe sporen na bij de hulpverleners. “Onze harten bloeden,” klinkt het. “Dag in dag uit vangen wij dieren op die door mensen zijn afgedankt of mishandeld. Bij Emma was de verwaarlozing zo ver gevorderd dat ze geen kans meer had.”

En het blijft niet bij dit ene geval. Intussen werd opnieuw een zwaar verwaarloosde hond in beslag genomen: een tien jaar oude labrador, graatmager en achtergelaten in kou en regen. Het dier kampt met een groot gezwel in de muil en wordt momenteel intensief verzorgd.

De cijfers zijn schrijnend. In nauwelijks één maand tijd ving het Truiense dierenasiel al 19 katten en negen honden op uit verwaarlozingssituaties. “Wat ons extra pijn doet, is dat daders vaak met zeer lichte straffen wegkomen,” zegt Zurinckx. “Dat voelt onrechtvaardig, niet alleen voor de dieren, maar ook voor onze vrijwilligers die alles geven.”

Tot slot doet de vzw een emotionele oproep. “Een dier in huis nemen is geen impulsbeslissing, het is een levenslange verantwoordelijkheid,” besluit Zurinckx. “En wie ziet dat een dier lijdt, moet niet wegkijken. Emma had geen stem. Wij mogen die stem niet negeren.”